Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

HAMOWANIE PROAKTYWNE – PROBLEMY METODOLOGICZNE CZ. II

Przeprowadzenie badań według przedstawionego schematu nasuwa pewne trudności natury metodologicznej. Dokonując pomiaru hamowania proaktywnego porównuje się wyniki uzyskane w grupie eksperymentalnej z wynikami uzyskanymi w grupie ‚kontrolnej. Pożądane jest więc, aby grupy były wyrównane pod względem zdolności do uczenia się materiału B. W badaniach przebiegających według przedstawionegę powyżej schematu dokonuje się mechanicznie podziału na grupy. Grupy nie są wyrównane pod względem zdolności do uczenia się materiału B. Dla przezwyciężenia omawianej trudności należy osoby badane poddać w eksperymencie wstępnym ćwiczeniu się w nauce materiału podobnego do stosowanego w eksperymencie właściwym, a na podstawie wyników uzyskanych w czasie ćwiczenia rozdzielić je na dwie równoważne grupy (eksperymentalną i kontrolną). Wstępne ćwiczenie się przynosi jeszcze inne korzyści, a mianowicie w pewnym stopniu niweluje wpływ rozgrzewki, jaki mogło mieć uczenie się materiału A na efektywność uczenia się materiału B.

Badań nad hamowaniem proaktywnym jest mało. Wpływ uprzedniego doświadczenia najczęściej bada się w eksperymentach dotyczących transferu. Na podstawie przeprowadzonych dotychczas badań nad hamowaniem proaktywnym można sformułować jednak pewne interesujące wnioski.

Czynnikiem, który szczególnie wyraźnie wpływa na hamowanie pro- aktywne, jest podobieństwo materiałów. Pierwszy rzut oka na przedstawiony powyżej schemat pozwala stwierdzić, że pomiar efektów uczenia się materiału B zależy od transferu z czynności A na czynność B (porównaj wariant pierwszy stosowany w badaniach nad transferem, s. 230). Przy projektowaniu badań dotyczących hamowania proaktywnego należy więc uwzględnić czynniki, od których zależy kierunek i wielkość transferu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.