Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

JĄKANIE

Jąkanie stanowi po bełkotaniu i opóźnieniu jedno z częściej występujących zaburzeń mowy u dzieci. Nie jest ono określoną jednostką chorobową, lecz jedynie przejawem zakłóconej struktury bądź tylko funkcji układu nerwowego. Na jąkanie składają się dwie podstawowe grupy objawów: wielokrotne powtarzanie tej samej sylaby, bądź tej samej spółgłoski lub samogłoski, oraz zatrzymanie wypowiedzi przy jednoczesnym dużym wysiłku oraz emocjonalnym, a nierzadko i mięśniowym napięciu.

Uporczywe powtarzanie poszczególnych dźwięków i sylab określamy mianem objawów klonicznych1, natomiast wzmożone napięcie mięśniowe oraz emocjonalne z jednoczesnym zatrzymaniem wypowiedzi – zaliczamy do objawów tonicznych.

Klonusem nazywamy krótkotrwałe, często następujące po sobie skurcze mięśni. Nazwa „objawy kloniczne jąkania”’ pochodzi z okresu, kiedy powtarzanie części wyrazów przez jąkającego się wiązano z takim właśnie mechanizmem patologicznego funkcjonowania mięśni artykulacyjnych. Dzisiaj, chociaż interepetację tę już odrzucono, nazwa „objawy kloniczne” utrzymuje się jednak powszechnie w piśmiennictwie fachowym. Zjawisko powtarzania poszczególnych dźwięków mowy można tylko na zasadzie analogii powiązać z klonusem.

Pobudzenie nerwowe, wyrażające się wzmożonym napięciem mięśniowym i emocjonalnym, może u jąkającego się promieniować na sąsiednie okolice kory, wywołując liczne współruchy, które towarzyszą ruchom mięśni artykulacyjnych. Współruchy manifestują się najczęściej w zakresie mięśni mimicznych twarzy, mięśni szyi i kończyn górnych, nieraz jednak obejmują również mięśnie tułowia i kończyn dolnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.