Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

Nauka dzieci

Ciastka, krążki i lukrecję chowam z powrotem do torby. Zaczynam od 211 polecenia słownego: „Spójrzcie, proszę, na ciastka, które znów kładę na stole”. Układam ciastka (mają one kształt zwierzątek) w pięć kupek. W pierwszej są trzy ciastka, w drugiej – czternaście, w trzeciej – piętnaście, w czwartej szesnaście, a w piątej koło pięćdziesięciu.

„Rozejrzyjcie się po klasie. Spróbujcie sobie uzmysłowić, ile was jest, ale bez liczenia”. Wszyscy się rozglądają. Nawet Karen zerka po klasie kątem oka. „Spójrzcie teraz na tych pięć kupek. Na kartce, którą wam dałem, zapiszcie numer kupki (1, 2, 3, 4, łub 5) liczącej dokładnie tyle ciastek, żeby starczyło po jednym dla każdego ucznia i żeby nic nie zostało”.

Dzieci przenoszą wzrok z ciastek na uczniów i z powrotem. Rysiek napisał już numer na swojej kartce. Jestem zaskoczony – ileż to razy słyszałem z jego ust: „Nie będę tego robił”. Widzę, że teraz czekając aż inni skończą, próbuje sprawdzić, czy trafnie odgadł. Policzył już wszystkich uczniów i zabiera się właśnie do liczenia ciastek w trzeciej czy czwartej kupce, ale w tym momencie łapie na sobie mój wzrok i natychmiast odwraca spojrzenie. Po kilku sekundach popatruje na mnie. Tak zachowują się dzieci „przyłapane” na niewłaściwym zachowaniu. Kiedy nasze oczy spotykają się znowu, próbuję przekazać mu bezsłowny komunikat o treści: „Nie przejmuj się. Cieszę się, że dałeś się wciągnąć”. Wydaje mi się, że chłopiec go odczytuje.

Kupki numer 2, 3 i 4 typowane były jednakowo często. Zwracam się do Ryśka z pytaniem, czy mógłby wskazać sposób sprawdzenia, które z tych oszacowań jest najlepsze. Spodziewam się. że powie: „Trzeba policzyć dzieci oraz ciastka w każdej kupce”. On jednak proponuje, że będzie rozdawał uczniom ciastka z każdej kupki po kolei i wówczas okaże się, która kupka da się podzielić w sposób najbardziej zgodny z naszym zamierzeniem – po jednym ciastku dla każdego. Cała klasa uważa, że jego sposób jest lepszy niż mój. Daniel dodaje, że jeśli w każdej z trzech kupek będzie za mało ciastek, Rysiek może uzupełnić brak ciastkami z kupki numer 5. Wszystko przebiega sprawnie, a ja raz jeszcze czuję wdzięczność dla Roberta Culluma (1967), który w swej książce pt.: Push Back the desks („Odsuń ławki”) zawarł najmądrzejszą ideę: „Nie bój się tego, że jesteś początkującym nauczycielem”.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.