Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

Obserwacja w wieku szkolnym

Obserwacja – to aktywne, planowe, skierowane na określony cel, wybiórcze spostrzeganie. Może być krótkotrwała lub dłuższa, w zależności od zadań. W procesie uczenia się dziecko nie tylko po prostu słyszy, ale także słucha, nie tylko widzi, ale także patrzy i przygląda się, tj. przyswaja sobie, zapamiętuje podawany materiał w toku nastawionej na określony cel obserwacji. Powodzenie w nauce zapewniają nie bierne spostrzeżenia i nie przelotne, choć nawet aktywne spostrzeganie ale przede wszystkim spostrzeganie czynne, przechodzące w planową i systematyczną obserwację.

Złożone formy samodzielnej obserwacji kształtują się u dzieci w starszym wieku szkolnym, ale rozwój ich zaczyna się od pierwszych lat nauki polega na rozbiciu stawianego dziecku zadania na kilka oddzielnych wycinków, które kolejno się wyodrębnia i wskazuje dziecku. Jeśli chodzi o spostrzeganie wzrokowe, to można kolejno zadawać pytania dotyczące elementów i cech. spostrzeganego przedmiotu lub jego obrazu, a następnie scalić je w ciągłym opisie charakterystycznych cech. Na nieco wyższym etapie można sporządzić plan obserwacji (w postaci pytań), którym dziecko posługuje się już samodzielnie. Na trzecim wreszcie etapie tworzy ono już tylko w umyśle własny plan obserwacji. Podobnie można rozbijać na odcinki obserwacje w zakresie. spostrzeżeń słuchowych ss.

Rozwój umiejętności obserwowania polega na tym, że spostrzeżenia coraz bardziej uwalniają się od potrzeby takiego ich „kawałkowania” – dzieci uczą się obserwować całościowo, wysłuchiwać wyjaśnień w całości i potem działać zgodnie z nimi.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.