Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

OKRES ADAPTACJI: POWRÓT DO DOMU

Po wstępnej, ostrej fazie choroby następuje powrót do domu. Istotne jest uczynienie życia dziecka tak normalnym, jak to możliwe, nie przerywając leczenia. Często długotrwała hospitalizacja powoduje, że opuszczenie bezpiecznego szpitala może wywołać napięcie zarówno u dziecka, jak i u rodziców.

Rodzice winni mieć możliwość, by o każdej porze móc skontaktować się z personelem medycznym. Powinni też zostać poinformowani o symptomach, które wymagałyby natychmiastowej interwencji.

Istotne jest również omówienie sytuacji, jaka czeka rodziców. Ostrzeżenie przed ewentualnymi reakcjami przyjaciół, rodziny, personelu szkolnego może pomóc dzieciom i rodzicom w poradzeniu sobie z sytuacjami, jakie powstaną. Reakq’e mogą być skrajne, od odrzucenia po przesadną sympatię. Należy też pamiętać o panującym w niektórych środowiskach stereotypie, według którego nowotwór jest zakaźny. Ważne jest również przeprowadzanie testów sprawności fizycznej, intelektualnej, poznawczej i neuro- psychologicznej. U dzieci z podejrzeniem braku zdolności uczenia może dojść do trudności w opanowaniu materiału szkolnego, specyficznego nieporządku, zaburzeń emocjonalnych, może ujawnić się swoista niedojrza- łość (Ruccione, Fergusson 1984 s. 54 i nn.: Duczmal-Szewczuk, Frynas, Rachocka 1985 s. 39 i nn.).

Wyniki testów powinny być wyjaśnione zespołowi medycznemu, rodzicom, nauczycielom, wreszcie samemu dziecku. Ono samo często jest świadome zwiększonych trudności w uczeniu się. Ważne jest, by wszyscy zainteresowani rozumieli implikacje wyników testów w życiu dziecka i w jego przyszłej pracy szkolnej. Można wtedy ustalić odpowiednie oczekiwania i cele.

Inne kwestie związane z powrotem do domu zależą od wieku dziecka i poziomu jego rozwoju. Priorytetem jest ponowne ustanowienie poprzednich wzorców życia codziennego, które zostały zawieszone przez hospitalizację. Dla małych dzieci codzienne czynności w rodzaju: pora chodzenia spać, mycie, jedzenie, drzemki, zabawy – dają poczucie kontroli i bezpieczeństwa. U dzieci starszych i młodzieży winno się zadbać, by przypomnieć im rolę dziecka w rodzinie. Zajęcia, które były jego obowiązkiem przed chorobą, winno nadal wypełniać, o ile jest to możliwe. Pewne ograniczenia wynikające z choroby mogą wymagać przedefiniowania roli dziecka. Jednak nadzwyczajną ważność ma zachowanie poczucia dziecka, że przynależy ono do rodziny. Wśród chorych dzieci strach przed pominięciem jest dość częstym zjawiskiem.

Dyscyplina jest kolejnym wymiarem, który wymaga dookreślenia po powrocie do domu. Rodzice stają się często nadopiekuńczy i zbyt tolerancyjni. Jeśli ta postawa będzie zbyt wyraźna, mogą wyniknąć znaczące problemy behawioralne. Szczególnie chore dzieci wymagają stałych i konkretnych ograniczeń i reguł dyscyplinarnych wprowadzanych w życie. Brak ograniczeń prowadzi do poczucia braku kontroli i niepewności u wszystkich dzieci, a szczególnie u dotkniętych poważną chorobą. (Zbrożek, Tra- czewska 1985 s. 51 i nn.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.