POGLĄD SYMBOLICZNEGO INTERAKCJONIZMU

Zwolennicy tej teorii mają zupełnie inne podejście do problemów starzenia się. Nierówność w traktowaniu kategorii wiekowych uznają za kolejny przejaw dyskryminacji mniejszości. Ci, którzy mają władzę, a więc ludzie młodzi i w średnim wieku, starają się utrzymać przewagę. Współczesne społeczeństwa przemysłowe muszą sobie radzić ze wzrastającym bezrobociem, a dyskryminacja pewnych grup wiekowych (osób starych i bardzo młodych) prowadzi do niedopuszczania ich na przepełniony rynek pracy. Korzystają na tym osoby młode i w średnim wieku, które mają większe szanse na znalezienie pracy. Starzy członkowie społeczeństwa uważani są także za mniej wydajnych, a więc koszty ich zatrudnienia są wyższe: odsuwanie ich ze stanowisk chroni interesy ekonomiczne tych, którzy mają władzę. Panuje również opinia, że w krajach niekapi- talistycznych, czyli takich, w których zysk nie jest głównym motywem działań (patrz rozdz. 17), ludzie starzy są znacznie lepiej traktowani.

Krytycy teorii konfliktu utrzymują – podobnie jak teoretycy wyłączania się z aktywności – że najstarsza grupa wiekowa powinna mieć zapewnioną ochronę praw, a instytucje społeczne powinny funkcjonować mimo ludzkiej śmierci: wymaga to zatem zorganizowanego procesu wyłączania się z aktywności. Jeśli chodzi o osoby bardzo młode, to nie powinny one być obarczone obowiązkami związanymi z pracą, by móc swobodnie się rozwijać. Inni krytycy podkreślają, że niezależnie od tego, czy się nam to podoba, czy nie, system ekonomiczny Stanów Zjednoczonych musi uwzględniać koszty pracy: praca nieproduktywna musi być zamieniona na produktywną lub zlikwidowana.

Teoria aktywności (substytucji) (Friedman i Havighurst, 1954), która jest alternatywną teorii wyłączania się z aktywności, kładzie nacisk na znaczenie aktywności społecznej dla satysfakcji osobistej i poczucia tożsamości ludzi starych. Opierając się na teorii symbolicznego interakcjonizmu, teoria aktywności uwydatnia znaczenie poczucia tożsamości wynikającego ze statusu społecznego i ról, jakie wszyscy odgrywamy. Ludzie starzy nie różnią się od młodych: nie powinni być traktowani inaczej. Zwolennicy tego podejścia podkreślają także różnice w obrębie tej grupy wiekowej. Dla niektórych osób wycofanie się ze stanowiska będzie upragnione, dla innych okaże się bolesne. Nie ma rozwiązania, które byłoby odpowiednie dla wszystkich ludzi starych.

Krytycy tej teorii twierdzą, że nie bierze ona pod uwagę rzeczywistości, tego, że ludzie starzy cierpią na różne schorzenia fizyczne i mają wiele innych problemów. Jest to wystarczające uzasadnienie dla teorii wyłączania się z aktywności, propagującej stopniowe odchodzenie z zajmowanych stanowisk i wycofywanie się z ról społecznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *