Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

TRUDNOŚCI METODOLOGICZNE CZ. II

Ustalenie, w jakim przedziale wieku występują najczęściej choroby nerwowe, zależy częściowo od stosowanych kryteriów. Gdy uwzględnia się jedynie nerwice, maksymalna liczba zachorowań występuje między 25 a 45 rokiem życia. Jedlnak badania, w których bierze się pod uwagę zarówno łagodne, jak i ostre stany, wykazują przewagę okresu od 55 do 65 lat. Powyżej 65 roku życia trudno jest dokonywać porównań ze względu na śmiertelność, a także z powodu trudności w rozróżnianiu nerwic lżejszego stopnia od dolegliwości somatycznych, takich jak np. sztywność lub bo- lesność stawów, gnębiących ludzi starszych. Nawet ustalenie ścisłych danych dotyczących okresu starości nie stworzyłoby warunków do porównań z wcześniejszymi latami ze względu na zmienione okoliczności życiowe w wieku podeszłym.

Często nie można określić w sposób ścisły początku i końca choroby nerwowej. Z tego powodu niewiele można powiedzieć o Okresie trwania tych chorób. Ocenia się, iż najłagodniejsze przypadki trwają od 2 do 4 miesięcy. Czas trwania chorób poważniejszych, np. załamania nerwowego, które uniemożliwia pracę, jest dłuższy. 60% chorych wraca do zdrowia w ciągu 2 lat, a łącznie 90% – w ciągu 5 lat. Możliwość nawrotu choroby jest duża, nawet po wielu latach. Często ostre i lżejsze nerwice występują łącznie z chorobami somatycznymi. Nie badano wpływu chorób somatycznych na stan psychiczny, ale można się spodziewać, iż badania wykazałyby zależność tego wpływu od wieku chorego.

Wyniki prac badawczych potwierdzają potoczne obserwacje, iż chorzy nerwicowi odwiedzają lekarzy dwukrotnie częściej niż pozostali pacjenci. Jedną z przyczyn jest to, że u części z nich, obok nerwic występują także inne dolegliwości. Stany nerwicowe, które zaczynają się we wczesnych latach, mogą trwać do późnej starości, natomiast nerwice rzadko pojawiają się po raz pierwszy u ludzi starych. Objawy zbliżone występują czasem u starszych pacjentów, komplikując ocenę ich stanu psychicznego. Bywają one pierwszymi wskazówkami zaburzeń mózgowych.

Niedomagania występujące u osób starszych bywają często traktowane tak, jakby przyczyną ich był podeszły wiek, jednakże wnikliwy lekarz, a zwłaszcza psychiatra, może zorientować się, na podstawie historii chorób pacjenta lub innych przesłanek, czy oprócz leczenia ogólnego potrzebne jest także leczenie psychiatryczne. U ludzi starych, szczególnie w późnej starości, rozpoznanie lżejszych przypadków chorobowych jest utrudnione przez naturalnie wzrastający niepokój pacjenta o stan jego zdrowia, co czasem prowadzi do objawów hipochondrii.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.