Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

Ukształtowanie powszechnie znanych teorii uczenia się cz. II

W ogromnej liczbie danych, przytaczanych dla przedstawienia kontrowersji między zwolennikami teorii koneksjonistycznych (S—R) a zwolennikami interpretacji poznawczych (S—S), brak jest rozstrzygających dowodów. Bliższa analiza tych teorii może sugerować, iż nie ma zasadniczej różnicy między teoriami poznawczymi, które głoszą, że uczenie się polega na dostrzeganiu między bodźcami zależności, których uprzednio nie dostrzegano (uczenie typu S—S), a teorią Pawłowowską opartą na odruchu warunkowym klasycznym, która najczęściej uważana jest za teorię ko- neksjonistyczną. W obu rodzajach teorii uczenie się jest wynikiem kojarzenia między bodźcami. W teorii Tolmana będzie to kojarzenie znaku i desygnatu, u Pawłowa skojarzeniu ulega bodziec warunkowy i bezwarunkowy.

Można również sądzić, że różnice między uczeniem się typu S—S i typu S—R ograniczają się przede wszystkim do metcdy, w wyniku której następuje uczenie się. W obu przypadkach bowiem uczenie się polega na kojarzeniu — w pierwszym przypadku na kojarzeniu bodźców, w drugim bodźców i reakcji. Nic więc dziwnego, że w koneksjonistycznych interpretacjach, jak można było zorientować się, uwzględnia się coraz częściej pewne elementy teorii poznawczych. Przykładem mogą tu być poglądy Konorskiego dotyczące percepcji oraz częściowe reakcje docelowe, które wprowadza do swego systemu Hull, a którym tak dużą rolę przypisuje Spence.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.