Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

Zainteresowanie procesem uczenia się w teoriach osobowości

Styczności (contiguity), przestrzennemu i czasowemu związkowi między dwoma zdarzeniami, większość teoretyków osobowości poświęca mniej uwagi niż nagrodzie. Wbrew ogromnej historycznej doniosłości badań Pawłowa nad warunkowaniem, wydaje się, iż żaden z omawianych przez nas teoretyków nie przyjął tego czynnika za jeden z kamieni węgielnych swej koncepcji. Istotnie, E.R. Guthrie, który uczynił proste skojarzenie podstawą swej teorii nie pozostawił bezpośrednich kontynuatorów. Miller i Dollard oraz Skinner wyraźnie podporządkowują styczność nagrodzie. Teoria Freuda zdaje się przypisywać pewną rolę styczności w procesie wytwarzania symptomów oraz transformacji symbolicznej, gdyż charakter symptomu może być częściowo zdeterminowany przez związki skojarzeniowe uformowane w przeszłości. Przeważnie jednak teoretycy osobowości albo nie zajmują się wyraźnie skojarzeniami, albo przypisują im niewielką rolę w determinowaniu zachowania. Ten stan rzeczy prawdopodobnie odzwierciedla poczucie większości tych teoretyków, że samo skojarzenie nie stanowi wystarczającego wyjaśnienia zachowania i że działanie skojarzenia jako mniej istotnego czynnika determinującego zachowanie jest zbyt oczywiste, by wymagało podkreślania. Ponadto teoretycy osobowości są bardzo zaabsorbowani procesami motywacyjnymi, a proste skojarzenie bez wiążącego oddziaływania motywów wydaje się czymś nieistotnym, jeśli nie heretyckim, komuś, kto przywiązuje dużą wagę do motywacji.

Znaczne różnice między teoriami występują pod względem zainteresowania procesem uczenia się: na jednym krańcu mamy szczegółowe omówienie tego zagadnienia u Skinnera oraz Millera i Dollarda, a na drugim – brak jakichkolwiek specyficznych rozważań nad uczeniem się w teoriach Binswangera, Bossa, Junga, Rogersa, Sheldona, Eriksona oraz w psychologii Wschodu. Allport i Cattell poświęcają wiele uwagi temu procesowi, lecz ich koncepcje sprowadzają się przeważnie do próby zestawienia razem zasad sformułowanych przez innych teoretyków. Lewin wniósł pewien oryginalny wkład w zrozumienie procesu uczenia się, lecz dziedzina ta nie była nigdy głównym obszarem jego teoretycznych dociekań. Większość teoretyków osobowości zadowala się rozpatrywaniem rozwoju w kategoriach ogólnych zasad, takich jak dojrzewanie, indywidualizacja, identyfikacja, samorealizacja itp., nie starając się przedstawić szczegółowego obrazu procesu uczenia się.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.