Dobry psycholog z Warszawy. Skuteczna pomoc psychologiczna. Zadzwoń po badanie!

Zastosowanie lewinowskiej teorii osoby – ciąg dalszy

Grubsze granice w regionie wewnętrzno-osobistym u dziecka upośledzonego umysłowo oznaczają, że komunikacja między systemami napięciowymi jest u niego słabsza niż u dziecka normalnego. Na rysunku reprezentującym dziecko normalne komórek jest więcej, ponieważ Lewin wysuwa twierdzenie, że dziecko normalne jest bardziej zróżnicowane niż dziecko upośledzone umysłowo. Inne różnice między dzieckiem upośledzonym umysłowo i dzieckiem normalnym omawia Lewin (1935a, rozdz. VII).

Najbardziej chyba ambitne i starannie opracowane badania nad substytucją, oparte na teorii Lewina i jego planie eksperymentalnym, przeprowadziła Mary Henie (1942). Henie miała liczne zastrzeżenia wobec wcześniejszych badań nad substytucją, a najbardziej istotne z naszego punktu widzenia dotyczyło „błędnego koła”, które występowało w podanej przez Lissner interpretacji wyników jej eksperymentu. Henie wskazuje, iż stwierdzenie, zgodnie z którym jedno zadanie ma wartość substytucyjną względem drugiego zadania dlatego, że między tymi dwoma systemami istnieje dynamiczna komunikacja, bardzo mało (jeśli w ogóle cokolwiek) wzbogaca naszą wiedzę o substytucji, skoro trzeba ustalać za pomocą sprawdzianu empirycznego, czy określone zadanie rzeczywiście będzie substytutem innego zadania. Innymi słowy: wyjaśnienie rezultatów po ich uzyskaniu nie jest rzeczywistym testem teorii, ponieważ wyjaśnienia oparte na innych teoriach mogłyby być równie zadowalające. Powinniśmy móc przewidzieć z góry, jakie wyniki otrzymamy, jeśli dana teoria ma mieć jakąś jedyną w swoim rodzaju zdolność wyjaśniania. Dlatego też Henie zajęła się poszukiwaniem zasad, za których pomocą można by przewidzieć zawczasu, jakie zadania będą zastępować się nawzajem, a jakie nie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.